Idzie rak.. gdzie uszczypnie, będzie znak..

Pierwsza była babcia. A może nie pierwsza ? Może tylko tak mi się wydaje, bo śmierć prababci przypadła na czasy, kiedy umierało się na wojnę i nikt nie wnikał czy pod jej przykrywką coś jeszcze się rozwija..

Jeszcze kilka dni temu łudziłam się, że to może nadinterpretacja, że przecież niemożliwe.. że zawsze miała skłonności do lekkiej przesady.. przecież usunięto oszczędnościowo.. i jeszcze wiele - no bo przecież..

Przecież sama mi powiedziała - gruczolakowłókniak.

W sobotę na własne oczy zobaczyłam wyniki histopatologii.  I to nie to samo, co przez telefon.. Owszem.. włókniak. Ale to nie wszystko. Obok był jeszcze jeden. Tak się niewinnie, prawie śmiesznie nazywa. Rak zrazikowy. Puszek okruszek. Margines poniżej pół milimetra.. Szlag !
Na pociąg w niedzielę wyszłam godzinę za późno. Nie przestawiłam czasu.. nie był ważny..

Za tydzień moja mama rozpoczyna radioterapię...

Przez głowę przemyka myśl, że dobrze, że nie mam córki... kobiety w mojej rodzinie są naznaczone...